Pobudka przy pochmurnym niebie. Jedziemy do Delta Junction, gdzie robimy zakupy. W sklepie jest kilka produktów z Polski, głównie słodycze. Jest nawet sklep sportowy, ale maleńka, płaska puszeczka gazu kosztuje ponad 4$. Nie skończyliśmy jeszcze nawet pierwszej puszki, więc rezygnujemy z zakupu.

Zaczyna padać, ale dość szybko przestaje. Na 275 mili skręcamy do historical park - taki sobie skansenik z epoki gorączki złota .

Ruszamy dalej, wokół wiszą chmury, które jednak przerzedzają się. Na 185 mili widzimy łosia. Łoś stoi nad jednym z licznych jeziorek i niewiele sobie robi z tego, że na drodze zatrzymało się już kilka samochodów i wylegli z nich ludzie. Łoś się nie boi, wchodzi do wody, zanurza swój ogromny nochal, brodzi i po kilku minutach dostojnym krokiem opuszcza jeziorko jeszcze raz obrzucając publikę spojrzeniem .

Na 188 mili zatrzymujemy się nad rzeką, żeby zjeść obiad. Rzeka bardzo fajna, szeroka, szara i pędzi szybciej niż my jedziemy rowerami. Wychodzi słońce i robi się bardzo ciepło.

Jedziemy z biegiem rzeki tylko raz się od niej oddalamy i wtedy jest pod górę, raz przybliżamy i wtedy jest w dół .

Na około 304 mili znów widzimy łosia. Tym razem łoś jest bardziej płochliwy, odwraca się i w krzaki .

Kawałek dalej jest jezioro. Woda czysta, przejrzysta , z nieba leje się żar, więc nie ma rady - trzeba wskakiwać do jeziora .

Po ponownym zjeździe do Tenany rozbijamy się na 329 mili. Miejsce jest piękne, tuż nad rzeką na trawiastym wale . Słońce praży, komary właściwie nie gryzą.

108,9km - średnia 17,5

21 lipca

Postawiliśmy sobie za cel jak najszybciej dojechać do Fairbanks, by mieć jeszcze sporo czasu na obejrzenie miasta i wyjechanie z niego wieczorem. Na szczęście jest dość płasko i w 3 godziny przejeżdżamy ponad 50km. Droga jest dość ruchliwa, szeroka, ale cały czas mamy do dyspozycji wygodne pobocze. Okolica jest dosyć mocno, jak na tutejsze standardy zaludniona. Pełno garażopodobnych budynków, w których mieszkają i nagminnie urządzają sale, yard sale, garage sale.

W Fairbanks kierujemy się do sklepu, który znaleźliśmy na mapie w przewodniku. Na mapie jest, w naturze nie ma. Wchodzę do jakiegoś biura znajdującego się w pobliżu i pytam o supermarket. W środku kobieta i facet Koreańczyk mówią, że wszystkie sklepy w okolicy zbankrutowały i próbują wyjaśnić jak dojechać do sklepu. W końcu Koreańczyk mówi, że sam jedzie na zakupy, więc nas podwiezie. Wrzucamy rowery na samochód i jedziemy do centrum handlowego. Mall szumnie głosi, że jest the most north. Robimy zakupy, jemy obiad i ruszamy oglądać atrakcje.

Najpierw jedziemy na farmę dzikich ptaków przy College Road, ale ponieważ nie można wjeżdżać rowerem, a spacer po farmie to kilka kilometrów, oglądamy tylko to, co widać z drogi i jedziemy na farmę piżmowołów przy Yankovich Rd. Upał niemiłosierny, drapiemy się pod ogromną górę do tych wołów, woły fajne, ale jakieś takie małe. Za to jaki zjazd mamy w nagrodę - ponad 60km/h.

Wjeżdżamy na Parks Highway i znów ogromna góra, a do tego palące słońce i niebo bez chmur. Kilkanaście kilometrów dość stromego podjazdu, ale w nagrode widok na Alaska Range i ośnieżone szczyty . Widzimy też przy drodze łosia, ale niestety i on nas szybko dostrzega i oddala się zanim udaje się nam uwiecznić go na zdjęciu.

Kompletnie brak jakiejkolwiek wody, ani do picia, ani do mycia. Żadnego sklepu, zajazdu, nic tylko wyschniemy w tym upale. Dopiero na 328 mili jest Inn, gdzie dostajemy wodę. Pytamy o kemping, a pani mówi, że możemy przenocować u niej na podwórku , niestety nie ma pryszniców i rzeki też nie ma, więc z mycia nici.

116km - średnia 16,2km/h

22 lipca

Wieczorem gryzły nas komary, rano pojawiły się mikroskopijne muszki. Chmarami. Paweł mówi, że one nie gryzą. Może i nie gryzą, natomiast strasznie łaskoczą i włażą do oczu. Po pewnym czasie po Pawle leje się krew. Wygląda jak stygmatyk z licznymi rankami z których cieknie strumykami krew i wcale nie chce przestać - musi jakieś paskudztwo muchy wpluwają przy ukąszeniu.

Niestety znów pod górę. Ale potem w dół do Nenany. Tutaj spotykamy małżeństwo Amerykanów na rowerach, którzy jadą już od dwóch miesięcy.

Za Nenaną droga jest już łagodniejsza, za to pojawił się wiatr w twarz i huczy po głowie i jest paskudnie. Przynajmniej słońce schowało się za chmurami i już tak nie piecze. Jedzie się kiepsko, widoków żadnych, po obu stronach tylko las i las . Gdzieś w oddali pojawiają się wyższe góry, ale wiszą na nich chmury.

Dojeżdżamy do 269 mili i rozbijamy się z pewnym wahaniem nad Bear(!) Creek .

97,3km - średnia 15,9km/h

23 lipca

Rano znów w namiocie upał. Droga bez większych podjazdów, ale znów pod wiatr i to chwilami dość silny. Zostało nam tylko pół litra wody, więc racjonujemy ją dość mocno, co jest trudne w takim upale, bo po drodze nie ma żadnych domów czy sklepów. Dopiero w Healy jest sklep, ale generalnie z jedzeniem tam marnie, a jak już coś jest to drogo. Prędzej kupi się tu wszystko do samochodu niż cokolwiek do zjedzenia. Potem okaże się, że może być jeszcze gorzej. Zaczyna mi pękać tylna opona. Opon tu w bród, ale nie do roweru.

Jedziemy dalej, robi się coraz ładniej. Po obu stronach góry, wzdłuż drogi Nenana . Tuż przed parkiem Denali robi się tłoczno i komercyjnie. Mnóstwo kempingów, hoteli, wycieczek, raftingów. Jest też bike rental, gdzie udaje się nam kupić używaną oponę. Pan życzy sobie za nią 10$ - raczej zdzierstwo, ale nie mamy wielkiego wyboru.

Przy wjeździe do parku udajemy się do Visitor Center i tu czeka nas totalne rozczarowanie. Spędzamy tu kilka godzin na próbach zaplanowania wycieczki po parku. Wszystko porezerwowane, trudno znaleźć wolny kemping czy pozwolenie na nocowanie na dziko. Poza tym trzeba dokładnie wszystko zaplanować na kilka dni naprzód, bo wszystkich rezerwacji dokonuje się przed wjazdem do parku. Kombinujemy, że zrobimy rezerwację na jakieś późniejsze terminy, pojedziemy gdzieś na kilka dni i wrócimy. Też nie da rady, bo kemping nad Wonder Lake kompletnie zarezerwowany na wiele dni do przodu, a zezwolenia na nocleg na dziko można otrzymać tylko na jeden dzień naprzód i trzeba je rezerwować osobiście. Można też skorzystać z autobusu. Proponuję, żebyśmy w jedną stronę pojechali autobusem, a wracali rowerami, ale Paweł nie chce jechać autobusem. W końcu coś udaje się nam wykombinować i rezerwujemy noclegi na dziko. Ponieważ będziemy spać w dziczy, musimy obejrzeć film edukacyjny o tym jak ustrzec się niebezpieczeństw i dostajemy pojemniki antymisiowe na jedzenie. Dziś nocujemy na kempingu Morino, 2km od Visitor Centre (6$) (na zdjęciu widać też kubełek antymisiowy). Zjedliśmy kolację i patrzę, a z krzaków coś wychodzi, jest już dość ciemno, więc nie od razu widzę co to. Znieruchomiałam trochę ze zdziwienia, trochę ze strachu, bo w pierwszej chwili pomyślałam, że to wilk. W Visitor Centre dowiedzieliśmy się, że pewne obszary parku i kempingi są zamknięte dla turystów ze względu na wolf activity. Okazuje się jednak, że to tylko lis . Lis podchodzi na odległość jakichś 2 metrów, obchodzi namiot i uderza w krzaki. Zdążyliśmy tylko sfotografować kitę.

64,3km - średnia 12,8km/h

24 lipca

Rano znów pojechaliśmy do Visitor Centre i zmieniliśmy nasze plany. Paweł przeprosił się z autobusem i wykupiliśmy bilety na camper bus (po 18$, wstęp do parku po 5$). Mamy teraz rezerwację na rowery na jutrzejszy autobus o 10.30 i na miejsce na kempingu Sanctuary na dzisiejszą noc. Wczoraj wszystkie kempingi były zarezerwowane na 3 dni naprzód, teraz okazuje się, że jednak jest coś wolnego. Po przyjeździe na miejsce okaże się, że wciąż wolnych jest jeszcze kilka miejsc. W centrum panuje ogólny bałagan i niekompetencja. Jedna panienka mówi zupełnie co innego niż druga. Na tablicy wisi kartka, że kemping jest "available", chcemy zarezerwować, z komputera wyskakuje, że nie ma wolnych miejsc. Pytamy więc o informację na tablicy, chłopiec wzrusza ramionami i mówi, że nikt nie zmienił kartki, ale sam też nie zmienił i wciąż wisiała błędna informacja. Inna panienka sprzedaje nam bilet na dzisiejszy autobus, który zresztą odjechał kilka godzin temu (nie wiem jak jej się to udaje). Zdecydowanie pobyt w Visitor Center w Denali Par był najmniej przyjemnym momentem całej wycieczki. Trzeba przyznać, że wszyscy byli bardzo mili, uprzejmi, uśmiechnięci i życzyli nice day, ale to wszystko w zestawieniu z ich ignorancją, niekompetencją, olewactwem tworzyło atmosferę rodem z Paragrafu-22.

Ruszamy dopiero po 11. Cały czas pod górę, a do tego pogoda zdecydowanie popsuła się i pada jednostajny deszcz. Zatrzymujemy się na przystanku autobusowym przy Savage River Campground na obiad, przynajmniej jest się gdzie schować przed deszczem. Trochę przestaje padać, więc jedziemy dalej. Po kilku milach kończy się asfalt, a razem z nim droga, którą wolno jeździć prywatnymi samochodami.

Znów musimy się trochę powspinać, ale potem mamy zjazd do samego kempingu Sanctuary. Pada coraz bardziej, na drodze błoto, na sakwach też, na butach też, na spodniach też, i na twarzy też trochę. Wszystko mokre i do toego wiele rzeczy brudnych. Rozbijamy się na kempingu, zamykamy jedzenie w food lockerze , mokre sakwy zostawiamy na rowerach, wyjmujemy tylko ich zawartość i siedzimy w namiocie słuchając, jak pada.

38,8km - średnia 11,8km/h

25 lipca

Wstaliśmy kiedy przestało padać. Jedziemy do Igloo Camping, tam chcemy wsiąść do autobusu. Niedaleko przystanku spotykamy rowerzystów, których rano widzieliśmy na kempingu. Rozmawiamy z nimi, dowiadujemy się, że są z Hiszpanii. Na kempingu trzymali tylko rowery i część swoich rzeczy, bo nie mieli rezerwacji na kemping. Mieli za to permity na nocowanie w backcountry. Spali więc w krzakach, a ponieważ trzeba się rozbić co najmniej pół mili od drogi, dziś rano wracali te kilkaset metrów przez gęste krzaki zlane całonocnym deszczem. Byli kompletnie przemoczeni, a wszystko przez beznadziejną organizację ruchu turystycznego w parku, bo przecież na kempingu było jeszcze kilka miejsc. Trochę też sami zaniedbali, mogli poprosić rangera, żeby pozwolił im się rozbić na wolnym miejscu.

Żegnamy Hiszpanów i postanawiamy ugotować obiad, bo do autobusu mamy jeszcze pół godziny. Rozstawiamy kuchenkę, sypiemy ryż do garnka, nagle na zakręcie, jakieś 100 metrów od nas widzę misia. Krzyczę "Misio!" i zachowuję się tak jak na filmie szkoleniowym, który oglądaliśmy w Visitor Centre. Łapię wszystkie garnki, puszkę z tuńczykiem i nóż i staję za rowerem. Zostaje tylko zapalona kuchenka i garnek z surowym ryżem. Paweł wyrywa mi nóż, pewnie chciałby obiad z niedźwiedziny, a miś nic sobie nie robiąc z naszych zabiegów leniwie przeszedł z jednej strony drogi na drugą i zniknął w krzakach. Postanowiliśmy dokończyć gotowanie obiadu w tym samym miejscu, ale głowy kręciły się nam na szyjach, a sam obiad zjedliśmy w takim tempie, jak nigdy dotąd.

Czekając na autobus dostrzegliśmy wysoko w górach owce górskie. Przyjeżdża autobus, ładujemy rowery i w drogę. Już po kilku kilometrach kolejny miś. Tym razem mama grizzli z maluchem . Duży cały czas ociężale gramoli się z nosem w krzakach jagód, a mały wesoło podskakuje obok jak szczeniak. Autobus zatrzymał się i obserwujemy całą scenę. W pewnym momencie mały w swoich igraszkach oddalił się dość daleko od matki , rozgląda się zaniepokojony szukając jej, dostrzega ją i w te pędy biegnie do niej . Cały autobus rozbrzmiewa pomrukami "Cute! They're cute! Oh, how cute!"

Jedziemy dalej. Widzimy jeszcze stadko karibu, ale dość wysoko na górze, potem jeszcze mamy zachwycać się pardwami (ptak-symbol Alaski), ale takie sobie kury . Jedziemy piękną drogą po urwistym zboczu góry, z jednej strony skały, z drugiej przepaść. Mijamy kolorowe Polychrome Mountains. Szkoda tylko, że nie jedziemy tędy rowerami.

Dojeżdżamy do Eielson Visitor Centre i tu postanawiamy wsiąść znowu na rowery. Przed Centrum, między ludźmi spaceruje sobie wiewiórka ziemna . Jak i inne zwierzęta w Denali przyzwyczajona jest do ludzi.

Przejeżdżamy niecałe 2 km i znowu grizzli . Tym razem samotny i znów z nosem w jagodach . Niesamowite jest takie spotkanie z tak dużym dzikim zwierzęciem, sam na sam i nie przez szybę samochodu.

Trudno nam się oderwać od misia, ale przecież trzeba jechać, a on od nas też wcale nie chciał się oderwać. Jadąc pilnie wypatrujemy zwierząt, ale musimy zadowolić się samymi widokami . Dopiero po dłuższym czasie widzimy pięknego karibu. Ten też wcale się nie boi. Najpierw stoi w dość dużej odległości od nas , ale podchodzi bliżej , bliżej i bliżej . Patrzy się na nas jak na scenie z "Łowcy jeleni" , przecina drogę przed nami i nieśpiesznie oddala się . Dźwiga wspaniałe rogi , podobne leżały w Visitor Centre i ważyły ładnych kilkanaście kilo.

Do końca drogi już nic większego od kaczek nie udaje się nam wypatrzeć. Dojeżdżamy na kemping, nie mamy na niego rezerwacji, ale nauczeni doświadczeniem Hiszpanów nie uderzamy w unit 15, na który mamy permit, tylko do campground hosta. Okazuje się, że jest wolne miejsce i możemy się rozbić. Niestety zanim zdążyliśmy to zrobić zaczęło padać, w pośpiechu zapomnieliśmy nawet zrobić zdjęcie.

53km średnia 12,3km/h

26 lipca

Pada w nocy, pada w dzień. Około 9, trochę przestaje, więc składamy namiot i idziemy pod daszek na śniadanie . Przy śniadaniu towarzyszy nam mysza , która znów jak inne zwierzęta tutaj nawet nie bardzo się nas boi. Ponieważ wciąż mamy zezwolenie na kemping na dziko nad Wonder Lake, a pogoda paskudna, decydujemy się nie jechać dzisiaj nigdzie i poczekać do jutra, może pogoda się zmieni.

Na kempingu rozmawiamy ze Szwajcarem, który jest tutaj już czwarty raz i bardzo mu się podoba. Nagle zauważamy, że przy jednym z namiotów jakieś dziewczyny wymachują rękami, coś pokazują na górze i krzyczą "Bear! Bear!". No i chodzi miś po górze, tym razem czarny, ale jest za daleko, żeby zrobić mu zdjęcie.

Wieczorem znów pytamy czy możemy rozbić się na kempingu i znów okazuje się, że jest mnóstwo wolnych miejsc , choć na dole w rezerwacji wszystko było zajęte na tygodnie naprzód.

O 19.30 na kempingu jest wykład na temat subsitence, czyli utrzymywania się mieszkańców Alaski z tego co oferuje przyroda. Dziewczyna mówi ciekawie i dokładnie tak, jak uczą amerykańskie książki traktujące o tym jak przygotowywać prezentacje.

0km